Miedź – metal, który wpływa na kolor włosów i skóry

0
144

Choć miedź to pierwiastek występujący w organizmie człowieka w śladowych ilościach, jego obecność warunkuje prawidłowy przebieg wielu ważnych procesów życiowych. Do zaburzeń w jego poziomie najczęściej dochodzi w wyniku stosowania jednostronnych diet, które nie zapewniają organizmowi dostawy wszystkich mikroelementów.

Rola miedzi w organizmie człowieka

Prawidłowy poziom miedzi w organizmie zapewnia jego funkcjonowanie na wielu płaszczyznach. Miedź to pierwiastek mający znaczenie w ważnych procesach życiowych człowieka. Jego działanie obejmuje:

  • Udział w wytwarzaniu czerwonych krwinek,
  • Udział w gojeniu ran,
  • Udział w transporcie i wchłanianiu żelaza,
  • Udział w metabolizmie kwasów tłuszczowych.

Miedź jest również składnikiem enzymów biorących udział w pracy układu odpornościowego oraz w procesach oddychania komórkowego i tworzenia naczyń krwionośnych. Jako element składowy enzymu mającego za zadanie unieszkodliwianie wolnych rodników, przeciwdziała powstaniu takich chorób jak miażdżyca i nowotwór. Miedź to także pierwiastek, który ma znaczenie dla prawidłowej pracy układu immunologicznego. Jej obecność zapewnia prawidłowy koloryt skóry i włosów.

Naturalne źródła miedzi w produktach pokarmowych

Zrównoważona dieta zapewnia odpowiednią dostawę wszystkich mikroelementów, w tym miedzi. Największe ilości tego składnika mineralnego można znaleźć w cielęcinie, drobiu, małżach i rybach. Występuje też w roślinach strączkowych, zbożach, kaszy gryczanej, żółtkach jaj, białym ryżu, serach i bananach.

Przyczyny niedoboru miedzi

U zdrowego człowieka, stosującego zbilansowaną dietę, wystąpienie niedoboru miedzi jest mało prawdopodobne. Najczęściej ma on miejsce w przypadku stosowania drastycznych diet odchudzających, które nie zapewniają dostarczenia organizmowi wszystkich składników odżywczych potrzebnych do prawidłowego funkcjonowania.

Zbilansowana dieta zapewnia wystarczającą ilość miedzi
Zbilansowana dieta zapewnia wystarczającą ilość miedzi

Objawy niedoboru miedzi

Zbyt niski poziom miedzi w organizmie może objawiać się brakiem apetytu, łamliwością paznokci, drętwieniem kończyn i uczuciem mrowienia. Może dojść również do obniżenia poziomu hemoglobiny, anemii, nadmiernego pękania naczyń krwionośnych i zaburzeń koncentracji uwagi i pracy serca. Osoby z niedoborem miedzi są też mniej odporne na choroby i zakażenia.

Nadmiar miedzi w organizmie

Nadmiar miedzi w organizmie zdarza się stosunkowo rzadko. Jego nadwyżka gromadzi się w mózgu, wątrobie i rogówce oka, dlatego narządy te są w tym przypadku narażone na uszkodzenia. Do objawów świadczących o zbyt dużej ilości miedzi należą bóle mięśni, żołądka, zaburzenia w pracy wątroby i w oddychaniu, mdłości. Mogą także pojawić się symptomy ze strony ośrodkowego układu nerwowego: nerwowość, rozdrażnienie, a nawet depresja czy psychoza. Suplementy zawierające miedź przyjmuje się po konsultacji z lekarzem, wraz z posiłkiem, aby nie powodować podrażnień przewodu pokarmowego.

Dzienne zapotrzebowanie organizmu na miedź

Dzienne zapotrzebowanie organizmu na miedź zawartą w pokarmach zależy od wieku i płci. Wyraża się je w mikrogramach (1 µg to 0,000001 g) na dzień, a przedstawia się następująco:

  • Dzieci od 1 do 3 roku życia: 340 µg/d,
  • Dzieci od 4 do 9 roku życia: 440 µg/d,
  • Dzieci od 9 do 13 roku życia: 700 µg/d,
  • Młodzież od 14 do 18 roku życia: 890 µg/d,
  • Dorośli od 19 roku życia: 900 µg/d,
  • Kobiety w ciąży: 1000 µg/d,
  • Kobiety karmiące piersią: 1300 µg/d.
Miedź wpływa na kolor włosów i skóry
Miedź wpływa na kolor włosów i skóry

Choroba Wilsona

Choroba Wilsona to choroba genetyczna, która występuje dość rzadko, jednak jest bardzo niebezpieczna, gdyż uszkadza najważniejsze organy. Dziedziczenie choroby Wilsona następuje wtedy, gdy oboje rodziców przekazuje jej gen. To choroba metaboliczna polegająca na nieprawidłowym usuwaniu miedzi z organizmu. Jej nadmiar odkłada się w największych ilościach w wątrobie i w mózgu oraz w sercu, nerkach i rogówce oka. Choroba Wilsona występuje u 30 osób na 100 000. Diagnozuje się ją na podstawie stężenia ceruloplazminy we krwi. Badaniu poddaje się również ilość miedzi wydalanej z moczem. Diagnozę może potwierdzić też badanie oka i badanie genetyczne. Leczenie choroby Wilsona polega na usunięciu nadmiaru miedzi z organizmu i przeciwdziałanie ponownemu jej odkładaniu się. Terapię tę stosuje się przez całe życie.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here